Een donderdagochtend in Ochten
Aan de arm van Hans van Amersfoort, in het dorp beter bekend als Hans Patat, loopt mevrouw Landzaat door het dorp waar ze al zestig jaar woont. Ze is 87 jaar, afkomstig uit Alkmaar en heeft nog maar vijf procent zicht. Zelf even een boodschap doen of een eindje wandelen is niet meer vanzelfsprekend. Toch komt ze, dankzij Hans, nog wekelijks buiten.
‘De dagen kunnen soms lang duren,’ vertelt mevrouw Landzaat. ‘Lezen gaat niet meer en veel vrienden en kennissen van vroeger zijn er niet meer. Dan is het zo fijn als er iemand langskomt voor een praatje en een stukje wandelen. Donderdag is de enige dag waarop ik nog buitenkom, dankzij Hans.’
Een stadsmens in de Betuwe
Hoewel ze al decennialang in Ochten woont, blijft haar hart ook kloppen voor de stad. ‘Amsterdam is mijn lievelingsstad,’ zegt ze. ‘Als kind was ik daar al te vinden. Ik ben dol op cabaretiers en de schouwburg. Eigenlijk ben ik echt een stadsmens, maar ik heb altijd met plezier in Ochten gewoond. Vroeger was het hier wel veel levendiger.’
Mevrouw Landzaat kent Ochten als geen ander. Jarenlang was ze lid van de Plattelandsvrouwen, een tijd zelfs als voorzitter. ‘Dat was een erg leuke tijd,’ blikt ze terug. ‘Daardoor leerde ik veel mensen kennen en wist ik precies wat er in het dorp speelde.’ Het leverde haar een groot netwerk op en heel wat verhalen, die ze nog altijd graag deelt.
Een half uur wordt zomaar twee uur
Wie met mevrouw Landzaat op stap gaat, ontdekt al snel dat ze een vat vol verhalen is. Over vroeger in Ochten, over de mensen die er woonden, over bijzondere gebeurtenissen. Wij van Betuwe Totaal dachten een half uurtje te gaan wandelen maar we hebben twee uur lang met plezier geluisterd naar haar levensverhalen en de Ochtense historie.
Ook Hans geniet daarvan. ‘Zo gaat het elke week,’ zegt hij. ‘We kletsen, lachen en voor je het weet is de middag voorbij. Ik vind het heel erg gezellig.’
Niet thuiszitten na ‘Het Veerstoepje’
Na zijn afscheid van snackbar Het Veerstoepje besloot Hans dat hij niet thuis wilde gaan zitten. ‘Ik heb altijd met mensen gewerkt,’ vertelt hij. ‘Thuiszitten is dan geen optie. Daarom heb ik me aangemeld als maatje. Ik fiets met ouderen, wandel met ouderen, doe af en toe een boodschap. Dat geeft mij plezier. Voor mij is het net zo leuk als voor de ouderen.’
Soms brengt hij spontaan een visje langs bij mevrouw Landzaat. Een kleine attentie, maar voor haar een groot gebaar. De wekelijkse wandeling en de fijne gesprekken brengen leven in de dag.